The Bad Plus

THE BAD PLUS OD DZIESIĘCIU LAT ŁAMIĄ MUZYCZNE KONWENCJE. TRUDNO ZDEFINIOWAĆ CZY JEST TO JAZZOWE TRIO, KTÓRE CHĘTNIE GRA UTWORY POP I MUZYKĘ ROCKOWĄ, CZY RACZEJ JEST TO ROCKOWY ENSEMBLE, KTÓRY POSTANOWIŁ GRAĆ JAZZ? 15.09.10 BAD PLUS THE

Zadebiutowali w 2001 roku albumem „The Bad Plus” wydanym przez małą niezależną wytwórnię Fresh Sound. New York Times wybrał go najlepszym debiutem roku, co zaowocowało podpisaniem kontraktu z Columbią, która wydała kolejne płyty. „These Are The Vistas” (2003) produkował, znany ze współpracy z Susanne Vegą i Peterem Gabrielem - Tchad Blake. Znakiem rozpoznawczym The Bad Plus stały się śmiałe przeróbki kompozycji zaczerpniętych z muzyki popowej, rockowej i klasycznej. Trio „zdekonstruowało” między innymi „Smells Like Teen Spirit” Nirvany (zanim ze swoim triem zrobił to Leszek Możdżer), „Heart Of Glass” Blondie, „Film” Aphex Twina, „Velourię” Pixies, „Iron Man” Black Sabbath oraz „Life On Mars?” Davida Bowie. Poprzedni album - „For All I Care” nagrany z rockową wokalistką Wendy Lewis - wypełniły własne wersje rockowych klasyków oraz interpretacje muzyki współczesnych kompozytorów muzyki poważnej – Ligetiego, Strawińskiego i Babbitta.Nowy album jest przeciwieństwem swojego poprzednika. „Never Stop” zawiera dziesięć autorskich kompozycji, co jest ewenementem w dyskografii zespołu. Utwory wypełniające krążek są różnorodne, delikatne i gwałtowne, melodyjne i atonalne. Płytę rozpoczyna rozpędzony, brawurowy „The Radio Tower Has A Beating Heart”. Utwór tytułowy nawiązuje do muzyki techno z lat 80. „People Like You” jest romantyczną balladą zaś „Beryl Loves To Dance” jest jednocześnie atonalny i przystępny. „Bill Hickman At Home” to hołd złożony kaskaderowi występującemu w filmach zawierających sceny pościgów samochodowych (takich jak „Bullitt” czy „Francuski łącznik”). Muzyka stara się ilustrować spokojne, być może samotnicze życie, jakie kaskader taki jak Hickman mógł prowadzić poza ekranem.

muzyka płyty bad plus